در روايات معتبر وارد شده كه امامان معصوم (ع) وجه الله هستند. هم چنين درهر عبادتي معتبر است كه وجه الله نيت شود و مقصود عبادت قرارگيرد.

مي دانيم كه وجه و چهره هرچيزي كه بخش ظهور و بروز آن چيز است، چيزي جدا از آن چيز نيست. بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه حقيقت توحيد دريافت اين معناست كه امامان معصوم (ع) وجه الله هستند و عبادت با ايشان تمام و كمال مي يابد و انسان با عبادت مي كوشد تا به اين وجه متوجه شود و از غفلت درآيد ومتذكر ايشان شود. از اين رو در روايات آمده كه از كمال و تمام حج، لقاء الامام است چنان كه از تمام و كمال نماز نيز لقاء الامام (ع) مي باشد.(من تمام الحج لقاء الامام؛ اصول کافی، ج4، ص594 و نیز بحارالانوار، ج 99، ص 374 روایت 2)

فتنه، آزمون هميشگي براي همگان است. اين سنت الهي حتي نسبت به اولياي الهي سخت تر و براي مومنان سخت است. از اين رو گفته اند: البلاء للولاء، بلا و آزمون براي دوستان است. بسياري از مدعيان دينداري در آزمون ها چهره حقيقي خويش از ايمان و كفر را روشن مي كنند. بر همين اساس خداوند آزمون را به عنوان سنت و قانون قرارداده تا اين گونه حجت بر همگان تمام شود تا سيه رو شود هر كه در او غش باشد.

قرآن،راهنماي كامل

قرآن راهنماي آدمي به سوي كمال و تمام انسانيت است. انسان با بهره مندي از آموزه هاي شناختي و دستوري آن مي تواند راه و هدف خويش را بيابد و با عمل به آموزه هاي آن، خود را چنان بسازد كه هدف آفريدگار و آفرينش است. عبوديت راهي به سوي الوهيت و ربوبيت آدمي است. اين عبوديت تمام و كمال نيز تنها در صراط مستقيمي به دست مي آيد كه در آموزه هاي وحياني قرآن ترسيم شده است.

انديشيدن درباره عقل و عواملي كه موجب ايجاد پديده اي اجتماعي و غيراجتماعي مي شود، در حقيقت انديشه و تفكر فلسفي درباره آن چيز مي باشد. همگان مي كوشند تا دريابند كه به چه علت و عوامل و يا علت غايي و هدف نهايي اين چيز تحقق يافته و ايجاد شده است؟ پاسخگويي به اين پرسش ها همان سخن گفتن از فلسفه امري است.

به مناسبت 25 رجب سالروز شهادت امام هفتم هدايت

وقتي از امامان(ع) سخن مي گوييم، سخن از انسان هاي كامل، مظاهر تمام و كمال اسماي الهي، موجودات متاله و كلمات رباني تاماتي است كه سرمشق بشريت هستند. از اين رو، سخن گفتن از ايشان بسيار دشوار مي شود، چرا كه هريك از آنان مصداق اين كلام پيامبر(ص) خطاب به حضرت اميرمؤمنان علي(ع) هستند كه فرموده است: يا علي لايعرفك الاالله و انا؛ اي علي تو را جز خدا و من نشناخت.

انسان، اشرف مخلوقات

انسان در ميان موجودات هستي و آفريده هاي الهي از كرامت و شرافت طبيعي و ذاتي برخوردار است؛ زيرا جان وي از «روح الهي» نشأت گرفته كه در «نفخت من روحي» بيان شده است و هم چنين به واسطه «تعليم اسماي الهي» از دانش و علم خاص بهره مند گشته است كه هيچ موجودي را به آن دسترسي نيست و حتي ابليس كه از نظر كالبد و جسمي در مرتبه برتر است؛- زيرا از آتش خالص (مارج النار) آفريده شده، درحالي كه آدمي از گل (الطين) آفريده است،- و نيز هر آفريده ديگر ناچار است تا در مرتبه پايين تر از انسان قرار گيرد و به سجده اطاعت درآيد و مظهريت انسان را در خلافت ربوبي بپذيرد.

قرآن كتاب جامع

قرآن، مهم ترين، كامل ترين و جامع ترين كتاب آسماني است. راز جاودانگي آن اموري چند است. از جمله دلايل اين جاودانگي، غناي محتوايي، گستره معنايي و مفهومي، فراگيري موضوعي و جامعيت آن مي باشد.

اين كه پيامبر گرامي(ص) فرموده است: اوتيت جوامع الكلم؛ جوامع كلمات به من داده شده است (نهج الفصاحه، ص 195) به معناي اين مي تواند باشد كه به وي قرآن بخشيده است؛ زيرا قرآن، كتابي شگفت است كه با كم ترين عبارات بيشترين و كامل ترين محتوا را با خود همراه دارد. از اين رو آن را جوامع الكلم نيز گفته اند: لقله الفاظها و كثره معانيها.

كساني كه فقط نيمه خالي ليوان را مي بينند
بررسي جنبه هاي مثبت نگري براساس قاعده قرآني حمل بر صحت
شايد بارها زن و مردي را در گوشه اي ديده ايد كه با هم سخن مي گويند و برخي رفتارهاي عجيب و غريب آنان توجه شما را جلب كرده است. هم چنين در بوستان هاي شهري دختر و پسري را در حال گردش و قدم زدن مشاهده كرده ايد كه در گوشه اي بر ميزي نشسته و با هم گفت وگو مي كنند و بگو و بخند نگاه ها را متوجه آنان كرده است. در اين جا چه تصويري از رابطه آنان ارايه مي دهيد و با خود درباره نسبت ها و رابطه هاي آنان چگونه مي انديشيد؟